Ein paar Tage die Seele in Watte packen…

Als Fotografin habe ich den Beruf, meinen Herzensberuf, ergriffen und führe ihn jeden Tag mit viel
Gefühl und Hingabe aus. Ich besuche Familien zuhause tauche in ihren Alltag ein, bin für eine kurze Zeit Teil ihres Tagesablaufs, mit allem was dazu gehört. Genieße unglaublich viel Vertrauen, was mich oft sehr rührt. Krabbele unter Betten, hinter Vorhänge, singe Lieder mit, esse Kekse mit verbundenen Augen, höre mir viele große Geschichten von vielen kleinen Menschen an. Packe viele selbst gemalte Bilder meiner kleinen Kunden in meinen Fotokoffer ein, wenn ich gehe. Von braunen kleinen Kreisen (meine Locken), bis hin zu gefühlten 1000 Miniaturaufklebern, verteilt auf einem DINA 4 Blatt, eingekreist mit einer bunten Schlange welche gerade ein Auto verschlungen hat: ausversehen, versteht sich. Wenn ich dann alles eingepackt habe, stehen meine kleinen Kunden hin und wieder mit geröteten, leuchtenden Wangen vom Toben und Rennen, die kleine Schnute noch voll mit den wohlverdienten Kekskrümeln und mit großen fragenden Augen vor mir. Warum gehst du jetzt? Genau dann weiß ich: Jep, genau dafür liebe ich meinen Job!
Wenn ich Unternehmen besuche, werde ich eins mir der Umgebung und mit dem Ablauf. Die Kunden legen sehr viel Vertrauen in meine Arbeit und die anfängliche Skepsis und Scheu vor meiner Kamera schlagen in Spaß um. Und beim Abbau der Aufbauten erfolgt dann ein: „Mann, das war schön und wir freuen uns schon so auf die Bilder.“ Jep, auch dafür liebe ich meinen Beruf!
Wenn ich soziale Einrichtungen fotografiere und auch viele Schicksale miterlebe und sehe, ringe ich oftmals für einige wenige Momente um meine Fassung, weil es mich so berührt. Später erfahre ich vielleicht einmal, dass der- oder diejenige verstorben ist, oder ein Kind es nicht geschafft hat. Das kann sehr tief gehen, denn mit meiner Kamera tauche ich tief ein in Welten von denen ich für eine begrenzte Zeit ein Teil sein darf und bin dann ganz schnell mittendrin im Geschehen. Für solche Momente bin ich immer besonders dankbar, da sie mir einen Spiegel vorhalten und mich unglaublich schnell zur Realität zurückbringen.
Es kann ein schöner Gedanke sein, dass ich vielleicht ein Foto von einem lieben Menschen gemacht habe, der leider zu früh gehen musste, und dieses Foto mag sogar die letzte aktuelle Aufnahme sein und spendet somit ein wenig Trost.
Und genau dann kommt einmal im Jahr der Punkt für mich wo ich ganz alleine seine möchte: ohne Familie, ohne Freunde, nur ich – und je nach dem wo ich bin, mein Hund und meine analoge Kamera. Ich suche mir dann einen Platz an dem ich ganz allein sein kann. Ein Land dessen Sprache ich nicht verstehe, die Kultur neu und fremd für mich ist, oder wo ich stundenlang am Meer oder an einem See spazieren gehen kann. Das Kreischen der Möwen, das laute Rauschen der Wellen, der starke Gegenwind und keine Hauptsaison. Stundenlang könnte ich dann nur auf das Wasser schauen und über viele Momente nachdenken: sentimentale, blöde, witzige, spannende, Wünsche und Ziele im Kopf durchlaufen lassen und in meinen Gedanken realisieren. Mich total in der Zeit verlieren und das Alles-Eins-Sein genießen. Echt kostbare Krafttage!
Genau in so einer Zeit sind diese Fotos entstanden. Wenige Auslösungen, da ich sie auf einer analogen Mittelformat auf Film fotografiert habe. Für mich ist es die ruhige Art der Fotografie und irgendwie auch die echte, wahre Fotografie geblieben.
In diesem Sinne: ich freue mich auf die vielen neuen Begegnungen in diesem Jahr!

Een paar dagen lang de ziel in de watten leggen …

Als fotografe heb ik voor een beroep, mijn hartewens, gekozen en voer deze elke dag met veel gevoel en toewijding uit. Ik bezoek gezinnen thuis, neem als het ware een duik in hun alledaagse leven, maak voor een korte tijd deel uit van hun dagelijkse routine, met alles wat erbij hoort. Ik geniet ongelooflijk veel vertrouwen, hetgeen mij vaak sterk raakt. Ik kruip onder bedden, achter gordijnen, zing liedjes mee, knabbel geblinddoekt koekjes, luister naar vele grote verhalen van vele kleine mensen. En ik stop talrijke, zelf getekende plaatjes van mijn kleine klanten in mijn fotokoffer, wanneer ik weer opstap. Van bruine, kleine rondjes (mijn krullen), tot en met een geschat aantal van rond de 1000 miniatuurstickers, verdeeld over een A4-tje, omcirceld met een kleurrijke slang, welke zojuist een auto naar binnen geschrokt heeft: per ongeluk natuurlijk. Wanneer ik dan alles ingepakt heb, staan mijn kleine klanten zo nu en dan met rode, gloeiende wangetjes van het rennen en stoeien voor me en vertellen mij dingen, hun klein gezichtje nog vol van de welverdiende koekjeskruimeltjes, met grote, vragende ogen. Waarom ga je nu weg? En dan weet ik: jep, dit is waarom ik van mijn beroep houd!

Wanneer ik bij bedrijven op bezoek ga, versmelt ik met de omgeving en met de bedrijfsprocessen. De klanten hebben veel vertrouwen in mijn werk en de aanvankelijke terughoudendheid en schuw t.a.v. mijn camera veranderen dan later in lol. En tijdens het afbreken van de installaties hoor je dan wel eens: „Man, dit was mooi en we verheugen ons al zo op de foto’s.“ Jep, ook dit is een reden om van mijn baan te houden!

Wanneer ik sociale instellingen fotografeer en veel van het noodlot van de mensen meemaak en zie, raak ik soms zelf voor een aantal ogenblikken van streek, omdat het mij zo zeer raakt. Later hoor ik dan misschien eens dat degene is overleden of dat een kind het niet gehaald heeft. Dit kan me echt ten diepste raken, want met mijn camera duik ik diep de leefwerelden in, waarvan ik vervolgens voor een beperkte tijd deel uitmaak, en ik ben dan snel bij het gebeuren betrokken. Ik ben steeds bijzonder dankbaar voor dergelijke momenten, aangezien deze mij als het ware een spiegel voorhouden en mij ongelooflijk snel op de realiteit terugwerpen.

Het kan een fijne gedachte zijn dat ik misschien een foto van een dierbare gemaakt heb, die helaas te vroeg heeft moeten gaan, en deze foto is dan misschien zelfs de laatste actuele opname en geeft om die reden een beetje troost.

En juist hier komt er een keer per jaar het punt waarop ik helemaal alleen wil zijn: zonder familie, zonder vrienden, alleen maar ik – en al naar gelang waar ik ben, mijn hond en mijn analoge camera. Ik ga dan op zoek naar een plek waar ik helemaal alleen kan zijn. Een land waarvan ik de taal niet begrijp, de cultuur voor mij nieuw en vreemd lijken, of waar ik urenlang langs de zee of langs een meer kan wandelen. Het krijsen van de meeuwen, het harde geruis van de golven, de sterke tegenwind en geen hoofdseizoen! Urenlang zou ik dan alleen over het water kunnen kijken en nadenken over vele momenten: sentimentele, stomme, grappige, spannende, wensen en doelen in het hoofd doorspelen en deze in mijn gedachten omzetten. Mij totaal verliezen in de tijd en het gevoel van Alles-Is-Een genieten. Echt kostbare krachtdagen!

Precies in een dergelijke tijd zijn deze foto’s ontstaan. Weinig opnames, aangezien ik deze met een analoge middenformaat op een rolletje gefotografeerd heb. Voor mij is dit de rustige manier van fotograferen en op de een of andere manier is dit dan ook de echte, ware manier van fotograferen gebleven.

In deze zin: ik verheug me op de vele nieuwe ontmoetingen dit jaar!

 

 

Datum

Sonntag, 16. März 2014

  • Susanne Beimann
    Fotografin
    Family & Friends

    Mobil (0170) 96 63 188
    suqu@suqu.de

    Facebook
  • Suchen

  •  

  • Bleiben Sie auf dem Laufenden!

    RSS-Logo
    Bestellen Sie den kostenlosen SuQu RSS-Feed

Ein paar Tage die Seele in Watte packen…Een paar dagen lang de ziel in de watten leggen …

Ihr Kommentar